ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก 18+ -จบ-


เรื่องย่อ

เพราะหนีการถูกไล่ล่า หญิงสาวจึงเลือกจะกระโดดผาน้ำตกพร้อมนกหงส์หยกตัวน้อย 

เสียงวัตถุตกลงผิวน้ำอย่างแรงทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นหันไปมองทันที 

เขาใช้วิชาตัวเบาพุ่งไปช่วยหญิงสาวในชุดสีแดงดำดิ่งลงไปในน้ำลึกอย่างเร็ว

เลือดสีสดปะปนในสายน้ำ

 มือแกร่งแหวกสายน้ำพยายามคว้าร่างของหญิงสาวไว้ 

เขาประกบริมฝีปากส่งลมหายใจเข้าปากของนาง 

เพียงดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง สีหน้าของนางแสดงความตื่นตระหนก

ริมฝีปากสั่นระริกพยายามส่งเสียงอย่างยากลำบาก 

ทำให้เขาจำใจโน้มศีรษะลงใกล้เพื่อได้ยินคำพูดของนาง

“ข้า...ได้...พบ...ท่าน...แล้ว... ซือจื่อ”

เซียวเหรินกายสั่นสะท้านขึ้นมา 

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เรียกเขาด้วยชื่อนี้ 

แต่นั่นเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว 

ไม่มีใครเรียกชื่อนี้นานแล้วจริงๆ

ชีวิตที่ควรสงบเงียบเปลี่ยนไปเมื่อทว่าหญิงสาวได้สติอีกครั้ง

แต่นางกลับยืนยันกับใครต่อใครว่านางคือนกหงส์หยก! .

คำทักทายจากนักเขียน

          สวัสดีค่ะ ดีใจที่ได้กลับมาทักทายกันอีกครั้งหนึ่ง ตามจริงแล้ว ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก  เขียนค้างไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว(2562) อัพขึ้นตามเวบนิยายต่างๆ ได้แค่ครึ่งทาง นักเขียนเกิดป่วยไข้ไม่สบายขึ้นมาจนต้องหยุดพักงานเขียนไปเดือนเศษๆ พอร่างกายดีขึ้นกลับมาทำงานเขียนอีกครั้ง ปรากฏว่าเขียนเรื่องนี้ต่อไม่ได้ (ร้องไห้ โฮๆ) เลยแวบไปเขียน ‘จารใจทุรยศ’  ที่เผยแพร่ไปก่อนหน้านี้แล้ว

            มีความกดดันเล็กน้อยถึงปานกลาง(และมีคลื่นลมแรงเป็นหย่อมๆ Ha) เกรงว่างานเขียนชิ้นนี้จะไม่ดีพอ ไม่ถูกใจนักอ่าน แต่ถ้าเขียนเรื่องนี้ไม่จบ นักเขียนเองก็รู้สึกหงุดหงิดค้างคาใจ ไปต่อไม่ได้เสียที สุดท้ายเมื่อมองหน้าบรรดาเจ้านายสี่ขา (หมา6 แมว4+1)ก็เข็นออกมาจนได้ นักอ่านที่เคยทักทายกันทางแฟนเพจคงพอทราบบ้างว่า บ้านนักเขียนกลายเป็นเนอสเซอรี่แมว มีแม่แมวจรมาออกลูกให้เลี้ยง ประกาศหาบ้านแล้วก็ไม่มีใครมารับจึงต้องรับเลี้ยงไว้เอง ตอนนี้ก็ได้วัยจะต้องทำหมันแล้ว นักอ่านที่มาอุดหนุนผลงานของ ‘เพลงมีนา’ จึงเสมือนช่วยค่าเลี้ยงดูมวลหมู่แมวไปด้วย (ขอบคุณค่ะ) 

            เมื่อคิดว่านิยายก็เหมือนอาหาร ไม่อาจทำให้ถูกปากทุกคนได้ แต่อย่างน้อยก็หวังว่าว่านักอ่านจะชอบชะตาชีวิตของนกน้อยหลันหลันในเรื่องนี้บ้างไม่มากก็น้อย

            ในช่วงวิกฤติไวรัสโควิด-19 นี้ ขอส่งกำลังใจให้ทุกท่าน ‘สู้ไปด้วยกัน’ ค่ะ

            ในส่วนของความเป็นนิยายจีนโบราณเรื่องนี้ นักเขียนเขียนจากจินตนาการ  ชื่อตัวละคร ชื่อแคว้นและสถานที่ต่างๆ  และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล้วนสมมติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น  และละศัพท์ยากในบางคำ บางตำแหน่งเพื่อความเข้าใจง่าย สื่อสารได้อย่างตรงตัว โดยพยาพยามคงกลิ่นอายนิยายจีนโบราณไว้ค่ะ 

            ขอบคุณนักอ่านที่สนับสนุนผลงานนักเขียนอย่างถูกลิขสิทธิ์ หากมีการนำผลงานของนักเขียนเผยแพร่เป็นหนังสือเสียง ต้องได้รับการขออนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้น 

สามารถติดต่อนักเขียนได้ที่ phinprapha@gmail.com หรือแฟนเพจเพลงมีนา www.facebook.com/PlengMeNa

ขอแสดงความนับถือ

เพลงมีนา 


avatar

เพลงมีนา

@noparut

Comment